Η ΓΑΜΗΛΙΟΣ ΦΑΛΑΓΓΑ
Σ’ όμορφη και χαρμόσυνη, στη φάλαγγα του γάμου είχα συχνά συμμετοχή στα χρόνια τα δικά μου. Πανέμορφη και γραφική φάλαγγα πεζοπόρα, κάτι που δεν θα ξαναδούν αυτοί που ζούνε τώρα.
ΤΟ ΦΤΙΑΞΙΜΟ ΤΗΣ ΤΑΡΑΤΣΑΣ
Δεν ήτο αναβατόριο, δεν ήτο μπετονιέρα, λίγα τσιμέντα εβάζαμε μα θέλαμε μια μέρα. Μπορεί να εδουλεύαμε πενήντα τσουβαλάκια, μα επιστρατευότανε όλα τα χωριανάκια.
ΚΑΤΟΧΙΚΟ ΓΕΥΜΑ ΣΤΟ ΜΗΤΑΤΟ
Εις τη γερμανοκατοχή δούλευα στο μητάτο
Και δέκα μέρες κάναμε να κατευούμε κάτω
Ήμαστε τέσσερα άτομα όπως τους ξορισμένους τους χρόνους τους κατοχικούς, τους τρισκαταραμένους.
ΑΓΡΙΜΟΚΟΚΚΑΛΟ ΚΑΙ ΨΑΡΟΚΟΚΚΑΛΟ
Τότε που ήταν κλεφτουριά και φτωχικές ανάγκες,
τα κατσικάκια τακτικά τα κλέβανε οι «μάγκες».
Για να τα κάνουν άγρια κλέφτες να μην τα πιάναν,
αυτοί αγριμοκόκκαλο στους τράγους των εβάναν.
ΜΗΝΕΣ ΟΛΟΜΟΝΑΧΟΣ ΣΕ ΞΕΡΟΝΗΣΙ
Στη Γαυδοπούλα τη μικρή και εις τα Παξιμάδια,
συχνά έμπαιναν οι βοσκοί μαζί με τα κοπάδια.
Μετά από τα Χριστούγεννα εμπαίναν με καράβι,
Καθένας πως περνούσανε, μπορεί να καταλάβει.
Η ΚΟΥΡΑ ΤΩΝ ΠΡΟΒΑΤΩΝ
Στο τέλος της ανοίξεως τα πρόβατα κουρεύουν,
σαν των προβάτων η γιορτή ειν’ η κουρά πρεσβεύουν.
Καλούνε φίλους κι εδικούς για να τους βοηθήσουν,
μα και να συμμετέχουνε, μετά που θα γλεντίσουν.
ΤΟ ΑΛΩΝΙΣΜΑ
Όταν αποθερίζαμε θε να ετοιμαστούμε,
τα στάχια από την θεμονιά πρέπει ν’ αλωνευτούνε.
Πέντε – έξε βουϊδογάιδουρα εβάζαμε στ’ αλώνι,
πολύ κοντά τα δέναμε το ‘να τ’ αλλού σημώνει.
Ο ΤΡΥΓΟΣ
Τα βάσανα του χωρικού, όλα τονε κουράζουν,
τα βάσανα του τρυγητού τονε διασκεδάζουν.
Γελούνε κι αστειεύουνε την ώρα που τρυγούνε,
και σταφυλάκια εκλεκτά πολλές φορές τσιμπούνε.
Ο ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΟΣ
Παλιότερα τις μέλισσες τσ’ είχαμε στα κοφίνια,
ήτανε διαφορετικά τα χρόνια μας εκείνα.
Τα φρέσκα περιττώματα από τα βόδια επαίρναν,
λάσπη ρευστή το κάνανε μ’ ασπρόχωμα που φέρναν.
Ο ΚΗΡΟΠΟΙΟΣ
Πρωτόγονα εκάναμε όλες τις εργασίες,
εμείς δεν αγοράζαμε ούτε κηροδοσίες.
Σε μία χύτρα είχαμε εμείς κερί λιωμένο,
και ένα κύκλο με σπαγκιά είχαμε κρεμασμένο.
Ο ΖΕΥΓΑΣ
Στην κατοχή ήμουνα παιδί μα λάλουνε ζευγάρι,
σε ηλικία για σκολειό, μα που μια τέτοια χάρη;
Πηγαίναμε αξημέρωτα με τον μπάρμπα Μανώλη,
όπου την κάναμε μαζί την ζευγική μας όλη.
Ο ΖΕΥΓΑΣ
Πριν ξημερώσει ο ζευγάς πηγαίνει στο ζευγάρι
και φτάνει στο χωράφι του καβάλα στο μουλάρι.
Εφόρτωσε τ’ αλέτρι του, φόρτωσε και τον σπόρο,
σέρνει και τα οικόσιτα εις της δουλειάς τον χώρο.
ΛΙΟΜΑΖΩΜΑ
Πριν φέξει ήτο η φαμελιά εις την ελιά από κάτω,
για να ‘χουν τα βραδιάσματα ένα σακί γεμάτο.
Μιά – μιά μαζεύαμε τσ’ ελιές και μέχρι το βραδάκι,
η φαμελιά δε φόρτωνε καλά το γαϊδουράκι.
ΛΙΟΜΑΖΩΜΑ
Άλλοι εβγαίνα στην ελιά και άλλοι από τη σκάμνα, κι από κλαδί σ’ άλλο κλαδί κούνιες βρεφών εκάναν.
Παθητική συμμετοχή είχανε στον αγώνα, τα βρέφη, τα ταλαίπωρα στη μέση του χειμώνα.
ΠΡΩΤΟΓΟΝΟ ΕΛΑΙΟΤΡΙΒΕΙΟ
Στο «αλετριγουδιό» τσ’ ελιές δεν τσ’ άλεθε μουλάρι, μα ένας άντρας τσ’ άλεθε που ‘σπρωχνε το σταβάρι.
Μια πέτρα μονοκόμματη την στρώση τους εκάναν και ένα μύλο για άλεσμα απάνω της εβάναν.
ΦΟΡΤΟΕΚΦΟΡΤΩΤΕΣ
Εις τα τριάντα τέσσερα εις των Σφακιών την Χώρα,
καράβια εσημώνανε, δεν ήταν όπως τώρα.
Ένα καράβι έριξε άγκυρα στο λιμάνι
για να φορτώσει κάρβουνα στον Πειραιά να πάει.
Ο ΨΑΡΑΣ
Στη θάλασσα πηγαίνουνε πολλών λογιών ψαράδες,
με κέρτο, με τις τράτες τους και ψαροτουφεκάδες.
Με το καλάμι πχαίνουνε για να περνούν την ώρα,
πηγαίνουν κι από χόμπι τους πολλοί ψαράδες τώρα.
ΤΟ ΦΑΣΙΔΙ
Μην πουνε πως κουράζουνται τώρα οι νοικοκυράδες σαν θέλουν ας ρωτήσουνε πως ζούσαν οι γιαγιάδες.
Το ράσο για να φτιάξουνε ήθελαν ένα μήνα να κάνουν ράσο το μαλλί τα χρόνια μας εκείνα.
ΕΞΑΡΤΗΜΑΤΑ ΑΡΓΑΛΕΙΟΥ
Μ’ υπομονή παλεύανε στα βάσανα που ζούσαν δεν διαμαρτυρόντουσαν, στην πάλη ετραγουδούσαν.
Μα σήμερα δε φαίνουνε αλλάξανε τα χρόνια και σοφερίνες γίνανε, βάλαν και παντελόνια.
ΤΟ ΝΥΧΤΕΡΙ
Εις το χωριό η νοικοκερά χειμώνα – καλοκαίρι, για να προλάβει τις δουλειές εδούλευε νυχτέρι.
Εις τον αιώνα εικοστό, τρίτη δεκαετία, θυμούμαι πάμπολλες φορές παρέα γυναικεία.
Ο ΣΑΜΑΡΑΣ
Πολύπλοκο εξάρτημα είναι και το σαμάρι, που βάζουνε στη ράχη τους μουλάρια και γαϊδάροι.
Εις τα υπαίθρια χωριά, σχεδόν στα σπίτια όλα, ήταν παράγοντες καλοί τα φορτηγά μας ζώα.
ΖΥΓΙΑΣΜΑ ΜΕ ΤΗΝ “ΞΥΛΟΓΑΪΔΑΡΑ”
Εις το μητάτο στο βουνό, ψηλά εις την Μαδάρα, συχνά μοιράζαν το τυρί με την ξυλογαϊδάρα.
Καντάρι σαν δεν είχανε να ‘ξυπηρετηθούνε, ούτε δεν ήτανε κοντά να πάνε και να βρούνε.