Έλα να ζήσομε μαζι’ ταιράκι να γεννούμε κι’ ότι ζητά η γνώμη σου ποτές δε θα τ’ αρνούμαι.
Γιά ‘να χατήρι μόνο ζιώ. Ένα σκοπό ‘χω μόνο και μιαν ελπίδα μού ‘μεινε παρηγοριά στον πόνο
Θε’λω να γίνω χρυσοχός χρυσάφια να δουλεύω κι’ όπου θωρώ ξαθά μαλλιά να μην τωνε ζηλεύω.
Δε Θε’λω νά ‘μαι εμπόδιο σε άλλα σχε’διά σου και φεύγω απού το δρόμο σου να μη χαλά η καρδιά σου
Φουρτινιασμένη Θάλασσα, πως να σε σιγάνέψω. Να κάτσω στ’ ακρογιάλι σου λαυράκια να ψαρέψω.
Θα κάμω μεταμόσκεψη ν’ αλλάξω την καρδιά μου. Θέλω καρδιά να σε μισεί για νά ‘χω την υγειά μου.
Είχα καρδιά και λογική πρίχου να σε γνωρίσω μα μου τα πήρες και τα δυο και δεν μπορώ να ζήσω.
Καρδιά μου πήρες και μυαλό κι έχεις μεγάλη ευθύνη και μ’ άφηκες χωρίς καρδιά και η ζωή μου σβήνει.
Η διαμαντένια σου καρδιά και η γλυκιά σου γλώσσα. Τα κάλλη σου τ’ αγγελικά για πάντα με σκλαβώσα.
Όντε Θα πώ τον πόνο μου χαντώ πως Θ’ αλαφρώσω. Μα δε θαρρεύομαι κιανούς να τόνε φανερώσω.
Μπορεί να φέρει ο έρωντας γλυκιά στενοχώρια.Συχνά ξιδιάζει το γλυκιά και γίνεται αγγαρεία.
Σαν τον τσιγάρο να καώ, σαν το κερί να λυώσω.Όποιος μου πεί να σ’ αρνηθώ α δεν τόνε σκοτώσω.
Βλέπου να μην το μάθουνε ποθές το μυστικό μαςγιατί πολλοί το θέλουνε μικρό μου το κακό μας.
Το γιασεμί μαραίνεται σαν δε Θα το ποτίσεις.Ετσά ‘ναι και ο έρωντας γεμάτος απαιτήσεις.
Μικρό μου την αγάπη μας Θέλω να τη φροντίζεις.Σαν το βασιλικάκια σου να τη βαγιοκλαδίζεις.
Τα μάθια σου πληγώνουνε τα μάθια τα δικά μουκαι με μαθιές αρνητικές μου καίεις την καρδιά μου.
Να μου χαρίσεις κοπελιά τσοι χτύπους τση καρδιάς σουκαι δε Θα κάνω κίνηση δίχως την άδειά σου.
Μάθια απού δε δακρίζουνε, χείλια απού δε γελούνε.Δίμουρα σ’ αγκαλιάζουνε. Ψεύτικα σε φιλούνε.
Ας είχα κάρβουνα χρυσά φλόγα μαλαματένια.Για να ζεστάνω μια καρδιά απού ‘ναι σιντερένια.
Δε σου πηγαίνει η μάνιτα κι’ α θέλεις.Για καλό σου. Τη μόινιτά σου άλλαξε μ’ ένα χαμόγελό σου.
Σαν αποθάνω και θαυτώ, στο μπνήμα απού θα λυώνω.Η ποθαμένη μου καρδιά για σένα Θά ‘χει πόνο.
Τα ρόδα αθούν την άνοιξη εις τον αθόκηπό σου.Μιαν άνοιξη παντοτινή είναι στο πρόσωπό σου.
Δίχως εσένα τη ζωή δεν τηνε λογαριάζω.Για μιαν επιθυμία σου ούλα τα Θυσιάζω.
Δεν έχεις το δικαίωμα να μ’ αρνηθείς εμένακαι να ξεχνάς οσά ‘χομεν οι δυο μας μιλημένα.
Ως χύνεται ο ποταμός στση θάλασσας την άκρη.Χύνουνται απού τα μάθια μου για σένα μαύρα δάκρυ.
Ούλα πηγαίνουνε ομπρός μα γώ πηγαίνω πίσωαπού την ώρα απού ‘καμα τη σκέψη ν’ αγαπήσω.
