Ένα-ένα μαζεύαμε εμείς τον λιόκαρπο, από χάμω, από πάνω ή από τη “σκάμνα”. Δεν αφήναμε να χαθεί ούτε μια ελίτσα. Τους θάμνους εγυρίζαμε που ήταν κοντά στην ελιά, μήπως μας κρύβεται εκεί καμιά ελίτσα. Λίαν πρωί βρισκόμαστε οικογενειακώς στην ελιά.