Ο γυρολόγος μανάβης εγύριζε στα χωριά με φορτωμένα στο γαϊδουράκι του τα κοφίνα, γεμάτα περ-
βολικά ή φρούτα και κρατώντας το καντάρι του, που μπορούσε να είναι με τσιγέλια ή “φούχτη” (ένα είδος λεκάνης που μέσα έβαζε ότι εζύγιαζε) ή ακόμα μπορούσε να είναι κανταράκι με ελατήριο και γυρίζοντας από χωριό σε χωριό, διαλαλούσε την πραμάτεια του.