Εκεί στην εξοχή ο ένας τσομπάνης “τσαγκαρεύεται” (μπαλώνει τα στιβάνια του). Συνήθως εφορούσε παλιά στιβάνια ο βοσκός και δεν απεκλείετο ξαφνικά να “ξεχαμπετωθούνε” τα στιβάνια του εκεί στην κορφή (να ξεσκιστούνε σε βαθμό που να μην μπορεί να τα περπατήσει). Για τούτο το ενδεχόμενο εκρατούσε πάντα στο σακκούλι του το “αράι” του (ένα μικρό αραγάκι, δοχείο από δέρμα αρνιού, που μέσα είχε σουβλί, λουρί, κανένα κομματάκι δέρμα κλπ).