Συχνά επεριοδεύανε την ύπαιθρο οι χτενιάδες που φτιάχνανε τα χτένια για τα φασίδια. Αυτοί δεν είχανε πολλά εργαλεία και δεν εχρειάζονταν ειδικό χώρο για να εργαστούνε και ούτε δημιουργούσε πρόβλημα στο περιβάλλον η εργασία τους.
Κατηγορία: ΑΣΧΟΛΙΕΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ
Μέχρι τα μέσα του περασμένου αιώνα, η ζωή της γυναίκας, ιδιαίτερα της αγρότισσας, ήταν γεμάτη υποχρεώσεις και σκληρή εργασία, με ελάχιστα δικαιώματα. Εργαζόταν αδιάκοπα τόσο στα χωράφια όσο και στο σπίτι, αναλαμβάνοντας όλες τις δουλειές του νοικοκυριού, ενώ ο άνδρας είχε κοινωνικές ελευθερίες. Επιπλέον, αφιέρωνε πολύ χρόνο στην επεξεργασία πρώτων υλών, μετατρέποντάς τες σε ρούχα για την οικογένειά της. Αυτή η πραγματικότητα αναδεικνύει τον καθοριστικό ρόλο της γυναίκας στην επιβίωση και την καθημερινότητα της αγροτικής κοινωνίας.
Συχνά οι νοικοκεράδες εκάνανε “νυχτέρι”. Εμαζεύονταν 3, 4, 5 σ’ ένα σπίτι και, με το φως του λύχνου, η μια έκλωθε, η άλλη έπλεκε, η άλλη εμπάλωνε παλιά ρούχα, ενώ η άλλη μπορούσε να ράβει καινούργια με τη βελόνα της, γιατί τότε δεν είχανε ραπτομηχανές. Εκαθίζανε μέχρι βαθιά νύχτα για να “βγαρτίσουνε”, ενώ από την […]
Όχι μόνο που δεν ήτανε τότε πλυντήρια, μα ούτε νερά δεν ήτανε πάντα. Άμα ήτανε μακριά το νερό, ε-φόρτωνε η γυναίκα το πρωί στο γάιδαρο τα ρούχα, τα ξύλα, το μπουγαδοκόφινο, το τσικάλι για να ζεσταίνει το νερό, το σαπούνι που η ίδια είχε φτιάξει, στάχτη για να τα “λευκάνει” και βέβαια το “πλυστροπίνακο” 164 […]
Οι “ξάστρες” ήτανε δυο ταβλάκια 0.40×0.40 που έχουνε εκατοντάδες δοντάκια κάθε μια τους. Τη μιαστερεώνανε στα πλευρά της καρέκλας (όπως φαίνεται στο σκίτσο) με τα δόντια προς τα πάνω. Έβαζαναπάνω τα μαλλιά και μετά τραβούσανε από πάνω την άλλη και τα ξαίνανε.
Συχνά μια κοπελιά αισθάνετο ευχαρίστηση που θα πήγαινε στο νερό και ας ήτανε και λίγο μακριά. Ήτανε πολύ κλειστή η ζωή της γυναίκας και πιο πολύ της κοπελιάς. Ειδικά δε στην ορεινή δυτική Κρήτη που τα έθιμα πάντα ήτανε αυστηρότερα. Ήτανε μια ευκαιρία να βγει, να ξεδώσει λίγο, να δει και να τη δούνε, να […]