Ένα-ένα μαζεύαμε εμείς τον λιόκαρπο, από χάμω, από πάνω ή από τη “σκάμνα”. Δεν αφήναμε να χαθεί ούτε μια ελίτσα. Τους θάμνους εγυρίζαμε που ήταν κοντά στην ελιά, μήπως μας κρύβεται εκεί καμιά ελίτσα. Λίαν πρωί βρισκόμαστε οικογενειακώς στην ελιά.
Κατηγορία: ΓΕΩΡΓΙΚΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ
Ενώ στα άλλα βάσανα πηγαίναμε αξημέρωτα, στο αλώνισμα πηγαίναμε μόνο άμα “εσήκωνε η μέρα”,γιατί τα στάχυα “αναπαλιάζανε” τη νύχτα και δεν κόβονταν αν αρχίζαμε πρωί. Πάντως πηγαίναμε όλοι στο αλώνι. Πολλοί είχανε “βολόσυρους”.
Όταν αποθερίζαμε θε να ετοιμαστούμε,τα στάχια από την θεμονιά πρέπει ν’ αλωνευτούνε.Πέντε – έξε βουϊδογάιδουρα εβάζαμε στ’ αλώνι,πολύ κοντά τα δέναμε το ‘να τ’ αλλού σημώνει.
Επεξεργασία ελαιοκάρπου λΊέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, εδιατηρούντανε σε πολλά χωριά τα πρωτόγονα ελαιουργεία. Εγώ στον τόπο μου επρόλαβα τα ερείπιά τους και ακόμα με τις περιγραφές των γεροντότερων, μπορώ να τα περιγράφω: Για να αλέθονται οι ελιές, για στρώση είχανε μια μεγάλη πέτρα, γιατί τότε δεν είχανε τσιμέντα και μόνο με μονοκόματη πέτρα […]
Ένα μεγάλο μύλο βάζανε και ο άξονας του στηριζότανε από τη μία άκρη σε ένα ξύλο, που έστεκε όρθιο στη μέση της στρώσης και από την άλλη άκρη επερίσσευε πολό προς τα έξω και από τον άξονα που περίσσευε, έσπριοχνε ένας άντρας με το στήθος και τα χέρια του και γύριζε το μόλο και άλεθε […]
Ο τρύγος ήτανε πάντα από τα πιο ευχάριστα βάσανα του χωρικού. Δεν είναι πολύ κουραστικός, είναι συντροφικό βάσανο και αφορά τη συλλογή ωραίου εισοδήματος. Παλιότερα οι γυναίκες που ερχόταν για να βοηθήσουνε είχανε δεμένη στη μέση τους μια λιδοποδιά και έβαζαν τις σταφιδιασμένες ρόγεςπου τις έκαναν σταφίδες, ακόμα και από το λιάτικο σταφύλι, που βέβαια […]
Συχνά είχανε συνεταιρικά ζευγάρια. Έβαζε κάθε συνεταίρος το ένα βόδι και βάζανε μαζί τα χωράφια, τον σπόρο και τον κόπο και μοιράζανε τη σοδειά. Αν τα χωράφια τους δεν τους φτάνανε ενοικιάζανε χωράφια από αυτούς που δεν είχανε ζευγάρι. Όσο σπόρο βάζει ένα χωράφι για να το σπείρουνε, τόσο δίναμε ενοίκιο και το λέγαμε “χωραφοσκέπαση”. […]
Αρχίζαμε να ζευγαρίζομε άμα έβρεχε αρκετά “να πιάσει τη γη”. Συνήθως στη νοτικάδα της Κρήτης ή-τανε τέλη Οχτωβρίου. Στις 21 Νοεμβρίου υπολογίζαμε πως πρέπει να έχομε ρίξει στη γη το μισό σπόρο, γι’ αυτό λέγαμε τη μέρα των Εισοδίων ότι είναι “της Μεσοσπορίτισσας Παναγίας”. Η φακή ειδικά θέλει να σπαρεί πρώιμα: “ως τ’ Αγιου Νικόλα […]